Column Arash Kargar – Brengt mijn werkplek mij dichter bij mezelf…?

Brengt mijn werkplek mij dichter bij mezelf of leer ik er vooral beter maskeren?

Steeds vaker lees ik het in vacatures: “Breng jezelf mee.” “Hier mag je volledig jezelf zijn.” “Wij omarmen diversiteit.” Klinkt heerlijk, toch? Zo’n plek waar je niet hoeft te worstelen om erbij te horen, waar je niet elke dag je identiteit op de proef hoeft te stellen. Je wilt het geloven. Maar de werkelijkheid is vaak weerbarstiger.

Het is maandagochtend. Je stapt de werkvloer op, je laptop zoemt, je schuift aan bij de eerste meeting. Tussen de “Hoe was je weekend?” en “Zullen we beginnen?” duikt er een prikkelende vraag op: Is dit een plek waar ik dichter bij mijn ware zelf kom? Of leer ik hier vooral hoe ik mezelf moet aanpassen, hoe ik maskers opzet die me veilig houden?

Iedereen kent ze: overlevingsstrategieën. Ze zijn niet fout, ze zijn slim. Ze hebben ons ooit geholpen. Pleasen zodat je erbij hoort. Controleren om niet te falen. Grappen maken om ongemak te verzachten. Hard werken zodat niemand aan je twijfelt. Je hersenen kiezen automatisch voor veiligheid, lang voordat je bewust kiest voor echtheid.

Maar wat kost het je als dit je standaard wordt? Misschien herken je het wel: niet uitgeput door het werk zelf, maar door het toneelspel. Alsof je twee banen hebt; één waarin je je werk doet, én één waarin je jezelf constant corrigeert. De pijnlijke vraag: ben ik hier echt mezelf, of speel ik vooral dat ik mezelf ben? Dat “doen alsof” is verraderlijk. Het lijkt op jou. Het klinkt als jou. Maar het mist de rust, die ontspanning van niet steeds hoeven bewijzen dat je oké bent.

Deze vraag is niet alleen persoonlijk, hij is ook organisatorisch. Als een organisatie roept “Wees jezelf!”, is daar dan ook de veiligheid om dat echt te durven? Of blijft het hangen aan een poster in de gang? Wat gebeurt er als iemand zegt: “Ik weet het even niet”? Mag stilte er zijn? Mag je nee zeggen? Mag je het oneens zijn, zonder meteen als ‘lastig’ te worden gezien?

Misschien moeten we vacatureteksten eerlijker maken. Niet: “Wees gewoon jezelf.” Maar: “Wat heb jij nodig om jezelf te laten zien; zonder dat het je positie kost?”

Want alleen in een omgeving waar je niet constant hoeft te maskeren of aan te passen, ontstaat echte ruimte. Daar kun je ontspannen, daar mag je vertrouwen op wie je bent. Je hoeft niet steeds te vechten om erbij te horen. Dan gaat je energie niet langer op aan acteren, maar kun je die volledig inzetten voor je werk, je team, je groei. Dat is het verschil tussen echt jezelf zijn en alleen spelen dat je jezelf bent. Authenticiteit moet niet alleen beloofd worden, maar voelbaar zijn. Dáár begint het.