Meten is weten

Meten is weten

Steeds meer organisaties zetten in op diversiteit en inclusie. Vaak kunnen ze wel een beetje hulp kunnen gebruiken bij het neerzetten en/of implementeren van hun D&I beleid. Een van de manieren waarmee Natuurlijk Inclusief® ondersteunt is door het uitvoeren van een personeelsscan met diversiteitskenmerken. Het kan voor werkgevers namelijk heel belangrijk zijn deze informatie op te halen en te verwerken; bijvoorbeeld omdat ze het percentage werknemers met een migratieachtergrond omhoog willen krijgen. Echter, als organisatie mag je dit niet zelf registeren en volgen van de AVG (zie onze factsheet Registratie Persoonsgegevens)

 

Een manier om diversiteitskenmerken binnen je organisatie te meten is door middel van een vragenlijst die anoniem kan worden ingevuld. Werknemers kunnen dan zelf kiezen welke vragen ze beantwoorden, in de wetenschap dat deze informatie niet naar hen terug te leiden is. Als organisatie ontvang je van ons op statisch en kwalitatief niveau informatie voor inzicht in de diversiteitskenmerken en hoe inclusie wordt ervaren.

 

Deze 0-meting geeft waardevolle informatie over de samenstelling van het personeelsbestand en de behoeften van de medewerkers. Door vragen op te nemen over veiligheid en benodigdheden op de werkvloer krijgt de organisatie waardevolle feedback op de keuzes die vanuit het diversiteitsbeleid worden gemaakt. Na de 0-meting zetten we een monitor op zodat je in de jaren erna kan blijven volgen hoe het binnen je organisatie met de diversiteit en inclusie gaat.

 

De 0-meting en diversiteitsmonitor leveren waardevolle informatie over je organisatie die verder gaat dat aantallen. Zo kreeg een bedrijf dat wij ondersteunen terug dat er behoefte was aan een stilte kamer. Sommige werknemers wilden die kamer benutten voor meditatie of gebed, anderen om te ontprikkelen en ook kolven werd genoemd. Belangrijke signalen over maatregelen die bijdragen aan welzijn op de werkvloer. Nog belangrijker ook daadwerkelijk iets met die signalen te doen.

 

Wat je doet met de informatie die je ophaalt is daarmee nog het meest belangrijk. Het gaat niet puur om vinkjes te kunnen zetten of cijfers te verzamelen. Organisaties die daadwerkelijk een verschil willen maken op het gebied van diversiteit en inclusie kunnen de uitkomsten gebruiken om hun beleid aan te scherpen, anders te werven en te werken aan veiligheid op de werkvloer.

 

Er zitten mensen achter de statistieken en zolang we dat voor ogen houden, is meten een zinvol en belangrijk instrument. Meten is weten zeggen ze. Wij voegen daaraan toe: weten wie je werknemers zijn geeft je ook de verantwoordelijkheid ze te zien, te ondersteunen en te koesteren. Uiteindelijk is de mens je belangrijkste kapitaal.

 

Voor meer informatie over de diversiteitsmonitor neem je contact op via info@natuurlijkinclusief.nl.

 

 

 

 

Autisme voor mij is…

Autisme voor mij is…

Hoe is het nou eigenlijk om autisme te hebben? Stel de vraag aan 10 autisten en je krijgt 10 verschillende antwoorden. Autisme is voor iedereen anders. Het is niet voor niets een spectrum. Toch zijn er onderdelen waarop elke autist moet scoren om het ‘label’ te kunnen ontvangen. Dit zijn de criteria die genoemd staan in het diagnostische handboek voor de ggz (DSM). Daarnaast zijn er ontzettend veel kleine gedragingen, situaties en bijzonderheden waaruit het autisme van een persoon kan spreken. Bewust of onbewust. En grappig genoeg geldt vaak: hoe persoonlijker en eigener, hoe herkenbaarder. De afgelopen jaren ben ik veel mensen met autisme gaan volgen online en vind ik veel herkenning in de persoonlijke verhalen van anderen.

Hieronder een greep uit mijn leven van de afgelopen tijd. De lijst is oneindig veel langer als je ook mijn jeugd erbij haalt, of specifieke fases in mijn leven. Daarom een willekeurig kijkje in mijn brein op dit moment. 10 dingen die mij kenmerken. Wie weet levert het herkenning op, bij jezelf of bij iemand in je omgeving. Veel dingen zullen misschien ook herkenbaar zijn voor mensen zonder autisme. We zijn immers net mensen 😉.
Het verschil is alleen: waar het voor anderen af en toe vervelend is, is het voor ons vaak intenser, langduriger en niet uit te zetten. Niet een paar eigenaardigheden, maar iets dat overal doorheen loopt.

  • 2 uur in bad blijven liggen omdat eruit stappen zo’n grote verandering brengt in temperatuur.
  • De keuken in mijn nieuwe huis schoonmaken en minutieus centimeter voor centimeter elk plekje grondig poetsen, waardoor de klus een hele dag kost.
  • Opeens in de ban zijn van een muzieknummer en het vanaf dat moment continu op repeat afspelen. Achter elkaar, urenlang.
  • Gesprekken vooraf repeteren en na afloop tot in den treure evalueren en analyseren. Tot jaren nadien.
  • Ingaan op de letterlijke woorden die mijn partner uitspreekt en daardoor in een discussie belanden. Terwijl hij het helemaal niet zo precies bedoelde, en meer een abstracter gevoel of idee wilde overbrengen dan een nauwkeurig uitgedacht plan.
  • Ontdekken dat er een larve van een Afrikaanse keversoort van mijn zoon is uitgekomen en samen met hem helemaal door het dolle zijn, in no time alles over de kever opzoeken en elkaar enthousiast feitjes toeroepen.
  • 5 uur lang onafgebroken kunnen zitten werken zonder mijn concentratie te verliezen.
  • Een geïrriteerd mailtje naar de aannemer sturen waarin ik hem onomwonden mijn ergernis laat blijken, maar zijn antwoord niet durven lezen.
  • Als ik een pakketje verwacht, niks anders kunnen doen dan wachten op het pakketje, de track & tracecode om de minuut verversen en pas rusten als het pakketje is geleverd. Bij meerdere te verwachten pakketjes een verzamelbestand maken met een tabel met het product, leverancier, het verwachte aankomsttijdstip en de traceercode.
  • Zonder angst meedoen aan tv-opnames, maar geen installateur durven bellen om een nieuwe cv-ketel te laten installeren.

Wie herkent zich?

 

 

Blog Crystal Ziel: Het risico op chronische stress

Blog Crystal Ziel: Het risico op chronische stress

In mijn 15 jaar ervaring als specialist stress-sensitief werken heeft het mij altijd verbaasd dat het thema in de hoek van armoede en schulden is gebleven. Begrijp me niet verkeerd, zo begon het ook bij mij. Toen ik actief werd binnen de armoedebestrijding, nam ik mijn ervaringen met armoede en de ervaringen van anderen mee. Aan professionals en vrijwilligers legde ik uit wat armoede met het denken en doen van mensen doet, iets wat ik later wist te onderbouwen vanuit de neuropsychologie.

Ook de wetenschap begon in deze hoek. Veel van wat we weten over chronische stress komt uit onderzoeken naar mensen in armoede en/of met schulden. Nederlandse onderzoekers namen deze kennis mee en introduceerden de term ‘stress-sensitieve dienstverlening’. Binnenlandse onderzoeken toonden ons dat het brein van mensen met hoge schulden te maken heeft met chronische stress en dat daarom onze reguliere aanpak vaak niet werkt; iets waar ik vanuit de praktijk over mee kon praten.

Inmiddels weten we dat heel veel doelgroepen het risico lopen op chronische stress, waaronder mantelzorgers, ex-gedetineerden, mensen met een beperking en mensen die worden gediscrimineerd. En dan raken we ineens het thema inclusie. Want wil je dat deze groepen mensen (en meer) goed mee kunnen doen aan de maatschappij, dat ze onderdeel zijn van en geen onnodige obstakels hebben, ontkom je dan aan het thema stress?

Een voorbeeld: een man die ik ken solliciteerde bij een inclusieve werkgever. Dit bedrijf deed er van alles aan om zo inclusief mogelijk te zijn. Zo maakten ze gebruik van een objectieve werving- en selectiemethode – elke kandidaat kreeg dezelfde vragen in dezelfde volgorde met evenveel tijd om te antwoorden. Alle vragen waren gericht op competenties en geen enkele op een zogeheten ‘klik’. Prachtig zou je denken. Helaas verliep het sollicitatieproces voor de man iets minder ideaal.

Meneer maakt gebruik van een elektrische rolstoel. Hij heeft een aangepaste bus waar deze rolstoel in kan en waarmee hij zelfstandig met eigen vervoer overal kan komen. Zijn leven is, vanwege zijn beperking, een beetje ingewikkeld en vaker wel dan niet zorgt dit voor stress. Die stress heeft negatieve gevolgen. Zo kan hij tijdelijk niet zo goed nadenken of op voorbeelden komen. Kan hij tijdelijk zaken moeilijker overzien en voelt hij zich angstig en alert terwijl er eigenlijk niks aan de hand is. Om die reden vertrok de man ruim op tijd naar de sollicitatie – om onnodige stress te voorkomen. Helaas had hij niet alles zelf in de hand.

De parkeergarage van het bedrijf bleek redelijk vol. Met moeite wist de man zijn wagen te parkeren en met de elektrische rolstoel naar buiten te komen. De stress sluimerde al rond de oppervlakte. Het werd iets groter toen hij nergens een ingang kon vinden die niet naar een trap leidde. Hoe moest hij naar boven? Gelukkig was er een vriendelijke medewerker die hem via de personeelsingang naar binnenliet en naar de receptie begeleidde. Al redelijk aan de late kant en met de stress al hoog zitten, wachtte hij tot hij voor de sollicitatie werd opgehaald. De medewerker die hem kwam halen wist niet hoe naar de juiste ruimte te komen zonder een trap te gebruiken. Minstens tien minuten was er nodig om een route te vinden. Eenmaal binnenkreeg de man niet de ruimte even te landen, maar startte de sollicitatie direct. Immers, ze waren al verlaat. De man kreeg te horen dat hij exact vier minuten had voor elke vraag en dat was de druppel die de emmer deed overlopen.

Zijn reis naar de sollicitatieruimte toe was lichamelijk zwaar geweest en had hem veel stress opgeleverd. Resultaat was dat hij dichtklapte en, zo zei hij later zelf, de meest slechte sollicitatie ooit had. Niet alleen was hij niet tot zijn recht gekomen, hij was daar niet eens in de buurt geweest. De inclusieve aanpak bleek excluderend waar er geen ruimte was voor het omgaan met stress.

Deze sollicitatie is een voorbeeld en zo heb ik er talloze: over de begeleiding van ex-gedetineerden, over de werkstress van langdurig mantelzorgers, over het slechter functioneren van mensen die structureel worden gediscrimineerd, over de reacties van jonge alleenstaande ouders, over de angst en het verdriet van mensen in armoede, te veel voorbeelden voor één blog.

Er zijn drie hoofdredenen waarom ik het bizar vind dat we in Nederland niet meer doen met stress-sensitieve aanpakken:

  1. We doen mensen tekort door een beroep te doen op een brein in de overleefstand;
  2. We doen onszelf tekort doordat we onze doelen niet halen wanneer ze onvoldoende aansluiten bij mensen met chronische stress;
  3. We doen de samenleving tekort door niet te investeren in een aanpak die uiteindelijk ALTIJD geld bespaart en door niet te investeren in mensen die onderdeel van deze samenleving zijn.

Hierdoor creëren we zwakke schakels en daarmee bedoel ik niet de mensen met chronische stress, maar de zwakke plekken in ons systeem. We negeren dat onze maatschappij steeds meer stress met zich meebrengt voor steeds meer mensen en dat dit negatieve gevolgen heeft voor die mensen én voor de maatschappij. Denk maar eens aan het verzuim dat je voorkomt, de doelen die je als gemeente behaalt, de mensen die weer participeren.

Stress-sensitief werken is geen methode, maar een benadering bestaande uit meerdere onderdelen. Voor mij betekent dit dat er altijd ruimte moet zijn voor perspectief, want perspectief is de basis van alle groei.

Momenteel geef ik 500 exemplaren weg van mijn boek Perspectief! over stress-sensitief werken binnen gemeenten (ook heel geschikt voor maatschappelijke- en zorgorganisaties en onderwijs). Dat doe ik omdat ik het belangrijk vind dat steeds meer mensen begrijpen wat stress-sensitief werken is en hoe belangrijk het is dit in de brede zin mee te nemen. Voor mensen die op zoek zijn naar verdieping, is er de opleiding tot Stress-Sensitief Werker©, een opleiding waar er ook ruimte is voor het leren omgaan met de eigen stress.

Wil je meer weten over dit onderwerp en hoe het samengaat met thema’s als inclusie, zorg en veiligheid, nazorg ex-gedetineerden, onderwijs en meer? Neem dan contact met me op via info@partnersinperspectief.nl. Hieronder vind je de link naar het gratis boek en meer.

Het belangrijkste dat ik je vandaag wil meegeven is dat het risico op chronische stress bij zoveel meer groepen leeft dan we vaak denken. Je maakt impact door hier aandacht voor te hebben en het verschil door het voor te leven. Laten we samen bijdragen aan een samenleving waar perspectief en inclusie het uitgangspunt zijn!

 

Link gratis boek: https://arbovitaecom.plugandpay.nl/checkout/perspectief-1764234657

Link gratis Routekaart Stress-Sensitieve Dienstverlening: https://arbovitaecom.plugandpay.nl/checkout/routekaart

Link opleiding Stress-Sensitief Werker©: https://arbovitaecom.plugandpay.nl/checkout/opleiding-stress-sensitief-werker-ai-p4jfl

Link Toolkit Stresssignalen & Interventies: https://arbovitaecom.plugandpay.nl/checkout/toolkit-stresssignalen-interventies-download

 

 

Van intentie naar uitvoering: gebedsvoorzieningen op de werkvloer

Van intentie naar uitvoering: gebedsvoorzieningen op de werkvloer

Steeds meer organisaties willen ruimte bieden voor geloofsbeoefening, maar merken dat de praktische invulling daarvan complexer is dan vooraf gedacht.

Wanneer medewerkers aangeven behoefte te hebben aan een plek om te bidden, wordt vaak eerst gekeken naar een rustige ruimte. Wat in deze fase echter regelmatig over het hoofd wordt gezien, is dat bij gebed met name binnen de Islam ook een moment van voorbereiding hoort, zoals wassing. Zonder die mogelijkheid blijft een gebedsvoorziening in de praktijk onvolledig, waardoor medewerkers alsnog moeten improviseren of uitwijken naar plekken die daar niet voor bedoeld zijn.

Juist daar ontstaat ongemak, terwijl de intentie van de organisatie meestal goed is.

Een gebedsvoorziening werkt het best wanneer gebed en voorbereiding samen worden bekeken. Niet als een groots verbouwproject, maar als een praktische faciliteit die rust, privacy en gebruiksgemak combineert binnen bestaande werkomgevingen.

Vanuit die gedachte is de Hira Gebedspod ontwikkeld: een akoestisch afgesloten ruimte waarin gebed en voorbereiding op 1 plek mogelijk zijn. De voorziening is zo ontworpen dat zij toepasbaar is binnen bestaande gebouwen, zonder ingrijpende aanpassingen, en daarmee geschikt voor organisaties met uiteenlopende huisvestingssituaties.

Voor organisaties en gemeenten die aan het begin staan van inclusie, kan het helpen om dit soort praktische aandachtspunten vroegtijdig mee te nemen. Niet als verplichting, maar als manier om te voorkomen dat medewerkers zelf oplossingen moeten zoeken.

Inclusie zit vaak niet in grote beleidsstukken, maar in het zorgvuldig doordenken van dit soort dagelijkse voorzieningen.

Voor meer informatie: Gebedspods – Ergostoelonline.nl

 

Dit artikel kwam tot stand met dank aan Ernesto Hayirli van Ergostoelonline.

Culturele diversiteit begint niet bij beleid, maar bij houding

Culturele diversiteit begint niet bij beleid, maar bij houding

We zeggen vaak dat culturele diversiteit een kwestie is van beleid, protocollen of trainingen. Maar in de praktijk begint het ergens anders: in onze houding.

Niet in het grote gebaar, maar in het kleine, dagelijkse.

Diversiteit gaat namelijk niet over “wij moeten rekening houden met hen”, maar over hoe we elkaar kunnen ontmoeten zonder aannames. Bij Natuurlijk Inclusief® kijken we eerst naar de mens achter de cultuur. Niet omdat cultuur onbelangrijk is, maar omdat het zonder menselijkheid betekenisloos wordt.

Culturele diversiteit werkt pas wanneer je:

  • Nieuwsgierigheid boven zekerheid zet
  • Luistert zonder direct te interpreteren
  • Je eigen bril herkent (en soms schoonmaakt)
  • Verwachtingen uitspreekt voordat ze botsen

En vooral: wanneer je accepteert dat je soms fouten maakt.
Dat hoort erbij. Inclusie zonder ongemak bestaat niet.

Cultureel sensitief werken is dus minder een vaardigheid en meer een gewoonte: elke dag weer kiezen voor verbinding.

De kracht van eenduidige ketensamenwerking

De kracht van eenduidige ketensamenwerking

Casussen lopen niet altijd vast op gedrag van cliënten, maar vaak op ruis in de keten. Eenduidige samenwerking is de ruggengraat van effectieve nazorg.

De grootste knelpunten in ketensamenwerking zijn een onduidelijke rolverdeling, wisselende contactpersonen en gebrek aan gezamenlijke taal.

Wat wél werkt:

  • Eén vast aanspreekpunt (casusregisseur)
  • Gezamenlijke verwachtingen en besluitvorming
  • Regelmatige, korte contactmomenten

Eenduidigheid vergroot stabiliteit. Stabiliteit verlaagt risico. En minder risico opent ruimte voor herstel. Daarom is het belangrijk in te zetten op een eenduidige ketensamenwerking.

Direct toepasbare stappen:

  • Stel één communicatiekanaal in
  • Herhaal afspraken expliciet
  • Maak escalatielijnen voorspelbaar

Natuurlijk Inclusief® ondersteunt gemeenten en partners bij de samenwerking rondom complexe casuïstiek binnen het Sociaal Domein en binnen Zorg & Veiligheid.

Voor meer informatie en/of een kennismakingsgesprek mail je naar info@natuurlijkinclusief.nl.

De belangrijkste inclusiedagen van het eerste kwartaal

De belangrijkste inclusiedagen van het eerste kwartaal

Het eerste kwartaal van 2026 is onderweg. Tijd om vooruit te blikken naar de belangrijke inclusiedagen van januari t/m maart:

  • 4 januari Wereld Braille dag
  • 25 januari Nationale Holocaust Herdenking
  • 27 januari Internationale Herdenkingsdag voor de Holocaust
  • 1 – 28 februari Black History Maand
  • 2 februari Dag van het Oorsuizen
  • 4 februari Wereld Kankerdag
  • 15 februari Wereld Kinderkanker dag
  • 20 februari Dag van de Sociale Rechtvaardigheid (VN)
  • 28 februari Rare Disease Day
  • 1 maart Internationale Rolstoeldag
  • 1 maart Zero Discrimination Day (VN)
  • 3 maart World Hearing Day
  • 8 maart Internationale Vrouwendag
  • 7 – 15 maart Week van de Hoogbegaafdheid
  • 17 maart Werelddag van het Maatschappelijk Werk
  • 21 maart Internationale Dag ter Bestrijding van Racisme en Discriminatie
  • 25 maart Internationale Herdenkingsdag van de slachtoffers van slavernij en de Trans-Atlantische slavenhandel (VN)
  • 28 maart – 4 april Autismeweek

De komende drie maanden zal je deze thema’s op onze socials voorbij zien komen. Mis je nog een dag – laat het ons weten via info@natuurlijkinclusief.nl.

Zichtbaar

Zichtbaar

Eén van onze trainers, Arash Kargar, geeft regelmatig trainingen en bewustwordingssessies aan directie- en managementteams. De insteek van Arash in inclusief leiderschap is aandacht te hebben voor de diversiteit die we allen al zijn. Naast de onderdelen die meestal naar boven komen bij een gesprek over diversiteit (migratieachtergrond, huidskleur, beperking, enz.) gaat Arash in op de ‘onzichtbare diversiteit’ – onderdelen van wie je bent die niet aan de buitenkant te zien zijn.

Deze insteek is des te meer interessant wanneer je weet dat bijna al onze betrokkenheid bij organisaties gaan over zichtbaarheid. Mensen die nu niet gezien worden en dat wel willen. Mensen die nu wél gezien worden en bang zijn dat dit stopt. Organisaties die erkenning willen voor alle inclusieve dingen die ze al doen. Organisaties die wat ze nog niet doen aan inclusie zichtbaar willen maken.

Bij Natuurlijk Inclusief® snappen we deze behoeften. Het is mens eigen om gezien te willen worden, erkend te willen worden en te worden gewaardeerd. Als de sociale wezens die we zijn, juist in georganiseerd verband, willen we zichtbaar zijn.

Het gaat mis wanneer we voorwaarden stellen aan die zichtbaarheid. Omdat we bang zijn verkeerd begrepen te worden of vinden dat we het nog niet goed genoeg doen. Jammer, want op welk moment van een inclusietraject je ook instapt, het is het juiste moment. Je bent nooit te vroeg en nooit te laat en sluit altijd aan bij het momentum dat jouw organisatie aangeeft.

Wees niet bang te erkennen dat je er nog niet bent. Dat zijn we geen van allen. Elke organisatie heeft onderdelen die kansen bieden op het gebied van inclusie. Net als met alle andere kansen voor je organisatie, weeg je af welke je aanpakt en wanneer.

Wees ook niet bang te vroeg te zijn met het werken aan inclusie. Inclusie is altijd van meerwaarde voor een organisatie. Openstaan om die meerwaarde te ontdekken draagt direct bij aan de doelstellingen van je organisatie. Inclusie helpt je zichtbaar maken wie je bent (als organisatie), wat je doet en welke waarde je bijdraagt.

We zeggen het vaker: inclusie is niet iets ‘erbij’, maar een wezenlijk onderdeel van de organisatie, van de bedrijfsvoering. Dat merk je als je het hebt, dat merk je als je het mist. In een ideale wereld heeft elke organisatie inclusie stevig geborgd in de bedrijfsvoering.

In de wereld waar we nu leven, start je met wat nu het beste past. Misschien doet jouw organisatie eerst een 0-meting om te zien hoe het staat met de diversiteit. Misschien start je met bewustwordingssessies en het trainen van leidinggevenden. Misschien pak je eerst de werving en selectie aan. En ja, misschien ben je wel toe aan het implementeren van een inclusietraject.

Wat je ook doet, je kiest voor wat past bij jouw organisatie. En wanneer je kiest voor Natuurlijk Inclusief® dan garanderen we: je wordt gezien!

Eindejaar blog Crystal Ziel

Eindejaar blog Crystal Ziel

De laatste dag van het jaar, en wat voor een jaar was het! Het jaar dat ik Natuurlijk Inclusief® kocht en het onderdeel werd van Impact Partners. Het jaar dat in het teken leek te staan van ‘inclusief leiderschap’. Het jaar waar inclusie wereldwijd onder druk kwam te staan en waar tegelijk mooie voorbeelden van inclusie ontstonden.

Laat ik met het eerste beginnen, want het was december 2024 dat ik het aanbod kreeg Natuurlijk Inclusief® te kopen. Zoals jullie weten was Natuurlijk Inclusief® onderdeel van de ICQ Groep en stond ik aan het begin van dit nieuwste label dat een bijdrage mocht leveren aan een inclusieve samenleving. Twee en een half jaar als directeur bouwen aan dit prachtige bedrijf later kreeg ik de kans het over te nemen. Ik voelde duidelijk: ik ben nog niet klaar met Natuurlijk Inclusief® en pakte die handschoen op.

Voor wie het niet uit ervaring kent: een bedrijf overnemen en meerdere bedrijven samenvoegen is niet makkelijk. Er komt een hoop bij kijken op het gebied van systemen, platforms, financiën en mensen. Je raakt mensen kwijt, je krijgt er mensen voor terug. Eerlijk is eerlijk – ik was niet op die hectiek en beweging voorbereid. Dat vind ik overigens niet erg, gooi me maar in het diepe, dan leer ik het snelst.

Een factor die ik er niet bij had zien komen was een verslechtering van mijn al kwetsbare gezondheid. Ik heb nu bijna 4 jaar Long Covid en heb in die jaren veel in moeten leveren. Werken werd niet langer vanzelfsprekend en steeds vaker moest ik een stap terug doen. Dat was prima, paste ook bij mijn rol, maar tijdens een overname niet heel handig, kan ik vertellen.

Tegelijk kon ik erop vertrouwen dat onze fantastische trainers en adviseurs het dagelijks werk overnamen. Zo heb ik met plezier gekeken naar de ontwikkelingen op het gebied van trainen die ik niet had voorspeld, maar stevig kon omarmen. Het bleek namelijk een jaar waar er vraag was naar trainingen voor leidinggevenden en bestuur. Prachtig om te zien hoe divers onze trainers en dus onze trainingen zijn. Van leerstijlen tot dialoogsessies en van praktische invulling tot aan ‘onzichtbare diversiteit’- het kon allemaal en het sloot aan.

Mede door deze ontwikkelingen heb ik de nieuwe focus van ons bedrijf ingezet. We laten de activiteiten rond de Wet banenafspraak los en geven het stokje door aan ons zuster platform Sociaal Domein Online. Ook stoppen we met de dienstverlening rondom SROI, met uitzondering van onze huidige en vaste klanten. In het nieuwe jaar staan onze opleidingen en trainingen en onze adviesafdeling centraal. We richten ons primair op inclusie, HR en Zorg & Veiligheid.

Wanneer je iets loslaat, ontstaat er ruimte voor andere zaken. De komende tijd werken we aan de laatste loodjes die voortkomen uit de overname en het inzetten van de nieuwe richting en structuur. Dus zie je gaandeweg zaken veranderen – dat klopt! Wat blijft is dat we onze expertise op verschillende manieren met je delen. Altijd vanuit de gedachte dat een inclusieve samenleving en arbeidsmarkt absoluut mogelijk is en dat iedere organisatie impact kan maken.

Het is gemakkelijk om vandaag de dag te denken dat al deze inzet op inclusie geen zin heeft. Er gebeurt veel op het wereldtoneel, zorgelijke zaken die de rechten en vrijheid van mensen onder druk zet. We hebben misschien het idee dat we geen invloed hebben op dat grotere geheel.

Maar dat is nu het mooie aan inclusie: we zíjn onderdeel van het grotere geheel en dus hebben we er zeker invloed op. Met een woord, een gebaar, het vasthouden van iemand, het betrekken van een ander, door simpelweg de haatdragende woorden niet te herhalen en door ons te blijven uitspreken vóór een wereld waar perspectief en inclusie centraal staan.

Dus laat het nieuwe jaar je inspireren om inclusie voor te leven, elke dag. Inclusie gaat (ook) over jou en mij. En de buurvrouw, en de slager, en de docent van je zoon, en de ondernemer om de hoek; inclusie gaat over ons allemaal. Samen brengen wij de wereld in beweging. Zonder twijfel. Altijd.

Een voorspoedig en inclusief Nieuw Jaar gewenst!

 

De basis van mensgerichte nazorg ex-gedetineerden

De basis van mensgerichte nazorg ex-gedetineerden

In november lanceerden we de eerste editie van de opleiding Integrale Nazorg Ex-gedetineerden. Een belangrijk onderdeel van deze opleiding is de mensgerichte insteek. Wat is dat eigenlijk: mensgerichte nazorg detentie?

Mensgerichte nazorg detentie draait om het erkennen van de mens achter de casus, zonder het zicht op veiligheid en ketenafspraken te verliezen. Alle onderdelen op een rij:

  1. Wat is mensgerichte nazorg detentie?

Mensgerichte nazorg detentie is een combinatie van veiligheid, verbinding en perspectief. Het gaat om stabiliteit, eenduidigheid en het begrijpen van wat iemand nodig heeft om duurzaam vooruit te komen.

  1. Waarom het nu belangrijker is dan ooit

Professionals ervaren stijgende casusdruk en toenemende complexiteit. In een versnipperde keten is mensgerichte nazorg detentie geen luxe, maar een vereiste om escalaties te voorkomen.

  1. De kernprincipes
  • Eerst rust, dan richting
  • Kleine interventies, groot effect
  • Samenwerking boven protocollen
  • Veiligheid en menselijkheid in balans
  1. Wat organisaties direct kunnen toepassen
  • Heldere afspraken tussen ketenpartners
  • Structurele reflectiemomenten
  • Betere afstemming bij overdrachten

Hoe je dit vormgeeft binnen jouw gemeente of organisatie leer je tijdens de opleiding.

De tweede editie van de opleiding Integrale Nazorg Ex-gedetineerden zal in april 2026 starten. Meld je aan voor de wachtlijst.

De Kracht van Iedereen – Inclusie gaat (ook) over jou!

Het gaat over jou

De laatste tijd zien we een stroomversnelling. De gesprekken over diversiteit en inclusie (D&I) zijn niet langer een ‘nice to have’, maar een must have op elke agenda. Recente gebeurtenissen laten één ding duidelijk zien: we laten nog te veel waardevol talent onbenut. Dit is een kans!

Het Natuurlijk Inclusief® Perspectief

Bij Natuurlijk Inclusief® draaien we de knop om. Waar anderen focussen op de drempels, focussen wij op de mogelijkheden. Een inclusieve samenleving en werkvloer is geen liefdadigheidsproject; het is de slimste, meest efficiënte en meest mensgerichte manier van ondernemen en samenleven.

  • Het VN-verdrag Handicap en Toegankelijkheid: Steeds vaker zien we hoe de roep om toegankelijkheid (fysiek, sociaal en digitaal) luid en duidelijk klinkt. Dit is de perfecte aanleiding om verder te kijken dan de letter van de wet. Toegankelijke communicatie (denk aan B1-niveau of ondertiteling) en een fysiek toegankelijke werkplek zorgen er niet alleen voor dat mensen met een functiebeperking kunnen meedoen, maar maken de ervaring beter voor iedereen.
  • De Schatkist van Neurodiversiteit: Er is groeiende erkenning voor neurodiversiteit (zoals autisme, ADHD, of dyslexie) als een bron van unieke talenten, niet als een beperking. Organisaties die hierin investeren, door bijvoorbeeld een rustige werkplek te bieden of duidelijke instructies, ontsluiten een collectieve intelligentie die innovatie en probleemoplossing een enorme boost geeft. Dit is slim werkgeverschap!
  • Arbeidsmarktkrapte als Driemaal Goud: De aanhoudende krapte op de arbeidsmarkt maakt de urgentie alleen maar groter. Waarom blijven we vissen in dezelfde vijver, terwijl er groepen zijn — zoals mensen met een arbeidsbeperking, 50-plussers, of werkenden met een migratieachtergrond — die klaarstaan om een waardevolle bijdrage te leveren? Dit is hét moment om SROI, de Wet Banenafspraak en inclusief beleid te zien als de oplossing voor het tekort aan personeel.

Tijd voor Échte Actie: Doe je Mee?

Inclusie is geen vinkje. Het is een beweging. Het zit in het DNA van een organisatie die begrijpt dat de grootste waarde zit in het laten floreren van álle talenten. Natuurlijk Inclusief® staat voor:

  1. Bewustzijn Creëren: Door niet alleen te praten over D&I, maar het te voelen en te zien in elke laag van de organisatie.
  2. Drempels Verlagen: Van objectieve wervings- en selectieprocedures tot het aanpassen van de werkplek (fysiek en mentaal). Maak meedoen makkelijk!
  3. Verbinden en Delen: Deel successen, deel kennis. Inclusie is samenwerken, in plaats van afhankelijk zijn van wat de overheid regelt. Wij zorgen voor een inclusieve samenleving die wérkt.

Laten we de recente aandachtspunten gebruiken als een krachtige startmotor. Iedereen verdient een plek. Iedereen heeft waarde. De weg naar een natuurlijk inclusieve samenleving ligt open. Het enige wat we hoeven te doen, is er vol energie en overtuiging overheen lopen!

Ben je klaar om de kansen van inclusie en neurodiversiteit binnen jouw organisatie te verzilveren? Plan een strategiegesprek via info@natuurlijkinclusief.nl of 06-18233493

Nieuwe column Arash Kargar: De mentale kilometers

column Hanneke Poelmans: Werken en winnen

Slimme oplossingen voor het ravijnjaar

Slimme oplossingen voor het ravijnjaar

Natuurlijk Inclusief® werkt dagelijks aan grote opdrachten bij en slimme oplossingen voor gemeenten. Dit doen we op de bekende thema’s, maar net een beetje anders. Vanuit onze 13 jaar ervaring bij, met, voor 25 gemeenten, weten we hoe ingewikkeld integraal werken is, hoe uitdagend de continue bezuinigingen zijn én weten we dat er meer mogelijk is dan veel gemeenten denken, zelfs met de forse bezuinigen vanaf 2026.

Dit komende ‘ravijnjaar’ maakt het voor gemeenten nodig nog scherpere keuzes te maken dan anders en helaas gaat dat vaak over welke voorzieningen en/of projecten kunnen blijven en welke niet. Maar hoe doe je dat op een zuivere manier die financieel wél impact maakt, maar zo min mogelijk negatieve impact op inwoners heeft?

Op deze vraag geeft Natuurlijk Inclusief® antwoord:

  1. Maatschappelijke en financiële impactmeting

Een impactmeting geeft uitsluitsel over de maatschappelijke en financiële waarde van een initiatief. Met de complete methode die wij samen met ReflectieWijs ontwikkelden, maken we inzichtelijk tot welke uitgaven of besparingen de voorziening leidt en welke beleidsterreinen hier de meeste gevolgen van zien.

Voor gemeenten in de regio Twente hebben we bijvoorbeeld de maatschappelijke en financiële impact gemeten van een detentievoorziening voor gedetineerden met onbegrepen gedrag en hiermee inzichtelijk gemaakt wat deze per jaar bespaart aan Wmo en Participatiewet gelden. Hierdoor kon goed worden beoordeeld of de kosten en baten in balans waren en wat de maatschappelijke impact is van deze preventieve voorziening.

  1. Bezuinigen met oog voor de mens

Wanneer het nodig is te bezuinigen zonder dat de dienstverlening aan inwoners in een kwetsbare situatie hieronder lijdt, beoordelen wij verschillende bezuinigingsscenario’s op de (negatieve) impact op inwoners, de mogelijkheden de dienstverlening te vervangen met (goedkopere) alternatieven en de besparing die het oplevert. Dit levert voor de gemeente een overzicht op dat in één oogopslag duidelijk maakt wat de impact van de bezuinigingsscenario’s is.

Hierdoor kan en keuze gemaakt worden die bijdraagt aan de benodigde bezuiniging en nog altijd de doelstellingen ondersteund. Het overzicht helpt ook bij het gesprek met College en Raad. In de gemeente Woerden wisten we op deze wijze bezuinigingen op het armoedebeleid door te voeren zonder dat de inwoners in een kwetsbare situatie hier negatieve gevolgen van zagen.

 

Ook voor jouw gemeente is er meer mogelijk dan je nu misschien ziet. Het vraagt alleen net een beetje anders kijken en dat is makkelijker voor een adviseur die niet onderdeel is van de gemeente waar de uitdaging speelt.

Onze adviseurs nemen jarenlange (gemeentelijke) ervaring mee, denken vanuit integraliteit en bedenken dagelijks slimme oplossingen voor complexe problemen. Ze denken graag met jou mee. Dat kan via een adviesgesprek. Weet je al dat je wilt gaan voor één van bovenstaande oplossingen, plan dan een strategiegesprek in met Crystal Ziel via crystal@natuurlijkinclusief.nl.

Optimaliseer de nazorg van ex-gedetineerden in 2026

Optimaliseer de nazorg van ex-gedetineerden in 2026

Op 15 januari starten we, in samenwerking met Partners in Perspectief, met de opleiding  nazorg ex-gedetineerden. Het bijzondere aan deze opleiding is de toevoeging van het onderdeel ‘stress-sensitief werken’ en de geïntegreerde adviesdienst. Hoe gaat dit in zijn werk?

Gedurende 6 maanden hebben deelnemers elke twee weken een online les over alle onderdelen van nazorg detentie – de wettelijke taak, de doelgroepen waar overlap mee is, de interne samenwerking, de samenwerking met partners, de registratie in de systemen en hoe de rol in te richten. Elke les is terug te kijken in de online leeromgeving.

De toevoeging van ‘het inrichten van de rol’ kwam tot stand omdat we bij veel gemeenten zien dat de taak van nazorg ex-gedetineerden niet (goed) gepositioneerd is waardoor er geen taakomschrijving is, geen profiel en geen doelgroepomschrijving. Bij de meeste gemeenten werken de coördinatoren nazorg detentie namelijk ook met andere inwoners in een kwetsbare situatie.

Deelnemers leren tijdens de opleiding dus alles wat je nodig hebt voor de rol én voor het verstevigen van de rol. Daarnaast leren deelnemers over chronische stress, stress-sensitief werken en hoe om te gaan met de eigen stress.

Naast de lessen bieden we een geïntegreerde adviesdienst. Dit betekent dat elke deelnemer 6 sessies aangeboden krijgt die gaan over de uitdagingen binnen hun eigen rol of eigen gemeente. Wat we binnen de looptijd van de opleiding (6 maanden) kunnen oplossen, lossen we op. De deelnemende gemeente krijgt een advies op maat, zonder dat ze daar een aparte consultant of adviseur voor hoeven in te huren.

Dit betekent dat gemeenten de kosten van de opleiding zowel uit een scholingsbudget of uit een inhoudelijk budget (zorg en veiligheid) kunnen bekostigen. De kosten voor de gehele opleiding zijn €3.333,-. Betaling kan in 1 keer of in 3 termijnen.

Inhoud van de opleiding:

  • 12 online lessen
  • Toegang tot een online omgeving met veel materiaal en extra informatie
  • Het boek Perspectief! over stress-sensitief werken binnen gemeenten
  • 6 sessies over een eigen/ gemeentelijke uitdaging
  • Oplossing en/of advies op maat + uitgewerkt rapport
  • 6 maanden lang individuele begeleiding via Whatsapp- of telefonische coaching

Deze opleiding is het resultaat van vele jaren ervaring binnen zorg en veiligheid en specifiek de nazorg van ex-gedetineerden. We hebben bij verschillende gemeenten de herinrichting en optimalisatie van deze wettelijke taak verzorgd. De meest voorkomende uitdagingen hebben we meegenomen in deze opleiding.

Binnen de meeste gemeenten zijn meer dan 1 persoon actief met het thema nazorg detentie. Daarom kennen we een korting toe bij meerdere deelnemers vanuit 1 gemeente: 15% korting op de totaalprijs bij twee deelnemers en bij drie of meer deelnemers vanuit dezelfde gemeente is die korting zelfs 20%. Uiteraard krijgt elke deelnemer dan nog steeds individuele begeleiding die bij de opleiding hoort.

We durven wel te stellen dat er geen opleiding nazorg ex-gedetineerden is zoals deze. Geen andere opleiding nazorg detentie biedt inzicht in stress-sensitief werken en de geïntegreerde adviesopdracht is uniek binnen dit thema.

Mocht je toch willen overleggen om te zien of deze opleiding iets voor jou is, dan plannen we met plezier een kennismaking in. Dat kan door een mail te sturen naar opleidingen@natuurlijkinclusief.nl of te bellen naar 06-18233493.

Nieuwe column Hanneke Poelmans: Gewoonte

Hanneke Poelmans

Fotografie: Bianca Toeps

Gewoonte

Mijn vader was kok. Al had hij zijn koksmuts al voor mijn geboorte aan de wilgen gehangen en werkte hij de rest van zijn werkzame leven verder op kantoor. Maar bij familiegelegenheden kookte hij steevast de sterren van de hemel. Het kerstdiner was en is altijd een waar feest met meerdere gangen en verrassende gerechten. Nog steeds kookt hij elke avond voor mijn moeder en zichzelf een verse maaltijd.

Helaas heb ik zijn culinaire genen niet geërfd. Zelf kan ik nog net een ei bakken. Toen ik voor het eerst op kamers ging wonen belde ik mijn vader bijna elke avond: hoelang moet de pasta koken, wat gaat er in een boerenomelet? Zelfs na 20 jaar op mezelf is koken nooit een gewoonte geworden. Sterker nog: het is een dagelijkse worsteling.

Veel mensen met autisme hebben moeite met executieve functies – de regelfuncties van je hersenen die helpen om doelgericht te handelen, plannen en je gedrag te sturen. Koken is daar een perfect voorbeeld van. Na een dag vol prikkels (en die zijn er altijd) heb ik vaak geen energie meer om te koken. Er komen zoveel handelingen bij kijken dat ik al moe word voordat ik eraan begonnen ben. Ik moet nadenken over wat ik wil eten (zo gevarieerd mogelijk), plannen, boodschappen doen, koken (meerdere handelingen tegelijk) en – in de woorden van mijn vader – ‘het moeilijkste van koken’: opruimen.

Natuurlijk kun je al dat allemaal plannen en voorbereiden. Dat doe ik ook. Maar het blijft me veel energie kosten, en het gaat nooit automatisch. Uit onderzoek blijkt dat het gemiddeld 66 dagen duurt om een nieuwe gewoonte aan te leren. Voor complexere dingen, zoals gezonder eten, zelfs 254 dagen. Voor mensen met autisme kan dat nog langer duren. En hoewel gewoontes daarna juist standvastiger zijn, is het me nog nooit echt gelukt.

Ik heb alles geprobeerd: kookboeken, maaltijdboxen, kant-en-klaar, diepvriesmaaltijden. Niks beklijfde. Als student at ik vaak dagenlang hetzelfde: tortellini’s met kant-en-klare saus. Dat zou ik nu nog steeds kunnen. Het voordeel van autisme is dat herhaling me niet stoort. Mijn zoon heeft dat ook: als hij bij mij is, maak ik altijd dezelfde gerechten. Eén recept – grappig genoeg ook tortellini’s, maar dan met zelfgemaakte saus – maak ik al sinds zijn peutertijd.

Afgelopen zomer probeerde ik iets nieuws. Met behulp van AI wilde ik gezonder eten en afvallen. Via een app maakte ik foto’s van mijn maaltijden en kreeg direct te zien hoe gezond ze waren: hoeveel eiwitten, vetten en koolhydraten erin zaten. Dat gaf inzicht en leerde me veel over voeding. Uiteindelijk stapte ik over op ChatGPT, dat op mijn verzoek persoonlijke weekmenu’s en trainingsschema’s maakte. Ideaal: ik hoefde niets te kiezen, alles was afgestemd op mijn situatie en ik wist zeker dat ik genoeg voedingsstoffen binnenkreeg.

Het werkte even. Ik at gezonder, probeerde dingen die ik nog nooit had gegeten (quinoa, lijnzaad en linzen) en bewoog elke dag. Ik viel af en voelde me fit. Totdat (werk)stress en vermoeidheid weer toesloegen. Toen viel ik terug op mijn oude gewoonte: snelle, suikerrijke en vette happen. Biologisch gezien is dat logisch: bij stress en vermoeidheid maakt je lichaam meer cortisol en ghreline aan en minder leptine, waardoor je brein snakt naar snelle energie en je eerder grijpt naar vet en suiker.

Toch heeft het iets veranderd. Ik heb nu kennisgemaakt met gezonde opties en kook die wanneer ik energie heb. Het lukt lang niet elke dag (soms wekenlang niet), maar elke keer dat het wél lukt is winst. Wie weet sluipt er zo, héél langzaam, toch een nieuwe gewoonte in.

Nieuwe column Arash Kargar: Van integratie naar inclusie

Arash Kargar

Van integratie naar inclusie

Of Rob Jetten straks als winnaar uit de bus komt, wist ik tijdens het schrijven van deze column nog niet. Maar één zin uit het verkiezingsdebat blijft hangen: “Inclusie is geen luxe, maar een basiswaarde.” Die woorden raken iets essentieels. Terwijl sommige partijen roepen dat “verspillend diversiteitsbeleid moet stoppen”, klinkt bij anderen juist het besef dat vrijheid en verbondenheid samen horen. Bij de debatten ging het soms hard, vooral als het over asielzoekers ging: “We moeten grenzen sluiten, want asielzoekers ondermijnen onze cultuur.” Zulke uitspraken schetsen een beeld waarin de ander vooral als bedreiging wordt gezien.

In discussies over asielzoekers verschuift het gesprek snel naar integratie. Het wordt vaak gebracht als iets dat de ander moet doen. De toon is duidelijk: “Ze moeten zich aanpassen. Ze moeten normaal doen.” Maar wat is normaal? En is dat waar het echt om moet draaien? In werkelijkheid gaat integratie, zoals wij het framen, vooral over onze behoefte om grip te houden op een wereld die verandert — een wereld die we niet kennen en daarom spannend vinden.

Wat als we het anders doen? Minder integratie, meer inclusie. Niet zeggen: “Doe zoals wij.” Maar: “Kom zoals je bent.” Daarmee bedoel ik niet dat alles mag. Gedragingen die tegen de wet ingaan, moeten hard worden aangepakt. Maar deze blik op nieuwkomers biedt kansen. Inclusie creëert ruimte voor verschil, zonder dat iemand zijn identiteit of waarden hoeft te verloochenen. Het geeft kracht en de mogelijkheid om, binnen onze wettelijke normen, jezelf te zijn.

Dit is niet alleen wenselijk voor nieuwkomers, maar ook voor Nederland. De arbeidsmarkt staat onder enorme druk. In de zorg dreigt een tekort van honderdduizenden professionals. In techniek en onderwijs is het niet anders. Tegelijkertijd hebben we in Nederland meer dan een miljoen mensen die niet of nauwelijks meedoen — waaronder statushouders en mensen met een migratieachtergrond. Onderzoek laat zien dat inclusieve organisaties niet alleen meer talent aantrekken, maar ook beter presteren. In een tijd van vergrijzing en personeelstekorten is inclusie dus geen luxe, maar een strategie voor veerkracht en economische vooruitgang. Het is tijd om het gesprek te kantelen: van angst naar kansen, van uitsluiting naar samenwerking.

De verandering begint niet bij de nieuwkomer, maar bij ons. Bij politici die durven anders te kijken. Die asielzoekers eerder als potentie dan als bedreiging zien. We hebben deze mensen nodig. Maar zonder open blik verandert er niets. Want iemand kan nog zo goed Nederlands spreken — als wij niet écht toelaten, blijft die muur staan.

Durven we eindelijk te zeggen: jij mag zijn wie jij bent, en ik blijf wie ik ben — en dat botst niet, dat verrijkt.

column Hanneke Poelmans: Woorden met zorg

Nieuwe column Arash Kargar: Het monster in ons hoofd

De basis van mensgerichte nazorg ex-gedetineerden

In november lanceerden we de eerste editie van de opleiding Integrale Nazorg Ex-gedetineerden. Een belangrijk onderdeel van deze opleiding is de mensgerichte insteek. Wat is dat eigenlijk: mensgerichte nazorg detentie?

Mensgerichte nazorg detentie draait om het erkennen van de mens achter de casus, zonder het zicht op veiligheid en ketenafspraken te verliezen. Alle onderdelen op een rij:

  1. Wat is mensgerichte nazorg detentie?

Mensgerichte nazorg detentie is een combinatie van veiligheid, verbinding en perspectief. Het gaat om stabiliteit, eenduidigheid en het begrijpen van wat iemand nodig heeft om duurzaam vooruit te komen.

  1. Waarom het nu belangrijker is dan ooit

Professionals ervaren stijgende casusdruk en toenemende complexiteit. In een versnipperde keten is mensgerichte nazorg detentie geen luxe, maar een vereiste om escalaties te voorkomen.

  1. De kernprincipes

  • Eerst rust, dan richting
  • Kleine interventies, groot effect
  • Samenwerking boven protocollen
  • Veiligheid en menselijkheid in balans
  1. Wat organisaties direct kunnen toepassen

  • Heldere afspraken tussen ketenpartners
  • Structurele reflectiemomenten
  • Betere afstemming bij overdrachten

Meer over hoe je dit vormgeeft binnen jouw gemeente of organisatie leer je tijdens de opleiding Integrale Nazorg Ex-gedetineerden.

De tweede editie van de opleiding Integrale Nazorg Ex-gedetineerden zal in april 2026 starten. Meld je aan voor de wachtlijst.

Afstand tot de arbeidsmarkt

In de spotlight: Opleiding Stress-Sensitief Werker

Column Andrew van Tienoven: 50-plus, pittig én present

Column Hanneke Poelmans: Handdoekje leggen

Handdoekje leggen

Sinds een aantal maanden werk ik weer een paar dagen per week op een kantoor (vraag me niet waarom). Een typische kantoortuin zoals ons land er duizenden kent: in hoogte verstelbare bureaus, ergonomische stoelen, gehorige glazen hokjes (de startbaan van Schiphol is er niks bij), sensoren die lampen uitzetten bij te weinig beweging (met routineus wapperende armen tot gevolg), dubbele beeldschermen en hippe hubs waar elk noembaar device probleemloos op kan worden aangesloten. Voor de doorgewinterde kantoortijgers een paradijs, voor mij als autist een stortvloed aan prikkels.

Dit keer wil ik het hebben over een nieuw fenomeen: het handdoekje leggen. Moderne kantoren hebben te weinig werkplekken en het flexconcept is nog steeds populair. Ergo: een dagelijkse strijd om het bureau. Waar op mijn eerdere werkplekken het principe ‘wie het eerst komt, het eerst maalt’ gold, bepaalt hier een Excel-sheet ons dagelijks lot. Iedereen noteert per dagdeel zijn naam bij de gewenste werkplek.

De eerste maanden had ik het document niet nodig. Ik zat samen met een collega (beiden op ons laptopje) in een hokje; gehorig maar functioneel. Tot de vakantie kwam. Bij terugkomst zat mijn collega op een ‘echte’ werkplek met dubbel scherm, een grote-mensen-toetsenbord en een geavanceerde bureaustoel. Twee weken ging dat goed. Daarna sloeg de bureauschaarste weer toe. Op een dag nam ik aarzelend plaats achter een bureau waar nog niemand zat. Toch checkte ik het Excelbestand: bureau 6, ochtend: Maaike. Hmm. Nog voordat ik moed had kunnen verzamelen om rond te vragen of mensen wisten of Maaike vandaag nog zou komen (doodeng, zulke ogenschijnlijk eenvoudige gesprekjes!) kwam iemand op hoge poten naar me toe. Waarom had ik haar naam in het document opeens gezet bij een andere werkplek dan waar ze normaal zat? Ik schrok. Wat had ik fout gedaan? Mijn directe collega Peter schoot me gelukkig snel te hulp. Hij had de naam er per ongeluk ingezet, zo bleek. Foutje. Nu ik toch opeens een sociale interactie had met 2 personen, zag ik mijn kans schoon. Ik haalde diep adem en vroeg, zo luchtig mogelijk: weten jullie toevallig of Maaike vandaag nog komt? ‘Waarschijnlijk niet, dan zou ze er nu al zijn geweest. En als ze toch komt, vraag je toch of zij in het hokje wil gaan zitten? Dan zeg jij gewoon dat je met Peter moet samenwerken vandaag. Blijf gewoon zitten, joh.’

Overweldigd door zoveel prikkels bleef ik zitten. Hier botsten 2 principes in mijn hoofd: regels volgen of pleasen (en iemands instructies opvolgen). Uit haar mond klonk het zo makkelijk. Helaas. Nog geen 5 minuten later stond Maaike naast mijn bureau. Geschrokken stamelde ik iets en vroeg ik of zij in het hok wilde zitten. ‘Oh nee! Geen sprake van! Vreselijke plek.’ Oh. Ok. Sorry! Ik ga wel naar het hok. Schakelmoment nummer zoveel, en de dag was nog maar net begonnen.

Toen ik me net goed en wel geïnstalleerd had in de vissenkom klopte Maaike opeens op de glazen deur. ‘Bureau 5 is vrijgekomen! Joost heeft zich afgemeld’. ‘Oh, wow, wat aardig van je, dankjewel!’, reageerde ik. Verhuizing nummer 2 van de dag. Dankbaar nam ik tegenover haar plaats. En alsof het niet beter kon zat ik ook nog naast Peter. Kwam het allemaal toch nog goed.

Tot nog eens 10 minuten later Ina binnenkwam. Ze stopte bij mijn bureau. ‘Ik heb nummer 5 gereserveerd!’, zei ze. ‘Oh, maar Joost komt vandaag niet, dus daarom ben ik er gaan zitten’, stamelde ik. Ina zuchtte. ‘Tja, toen Joost zich afmeldde heb ik mijn naam netjes in het Exceldocument gezet!’ Dat was voor mij de druppel. Zonder iets te zeggen pakte ik mijn spullen bij elkaar en liep ik de afdeling uit. Ik vond het verschrikkelijk. Twee keer was ik in de ogen van anderen een aso geweest die zich niet aan de regels hield. Die illegaal en gemakzuchtig een plekje had geclaimd. Het druist zó in tegen wie ik ben, want ik wil me juist aan de regels houden.

Alle emoties werden me teveel. Verstijfd stond ik in de pantry, waar ik een collega tegenkwam met wie ik 2 uur later een overleg zou hebben. Ik kon niet weggaan, want dan kwam ik mijn afspraak met hem niet na. Maar ik kon ook niet blijven. Want ik had geen werkplek. En ik schaamde me teveel om terug te gaan naar het glazen hok.

Mijn directe collega had de commotie blijkbaar meegekregen en was me gevolgd naar de pantry. ‘Wat nu?’ zei hij, op empathische toon. Ik had me tot dan toe in weten te houden, zoals ik elke werkdag heel veel energie stop in het camoufleren, het doen alsof ik niet autistisch ben, alsof het verkeerslawaai door het open raam me niet stoort, alsof al het gepraat om me heen me niet tot wanhoop drijft, alsof alle onduidelijke vragen, impliciete verwachtingen en onbetrouwbare afspraken me niet compleet gek maken, maar nu kon ik het niet langer houden. Júist door zijn vriendelijkheid, zijn begripvolle blik. Ik hield het niet langer en barstte in tranen uit.

Snel liep ik naar buiten, want ik wilde niet voor de hele afdeling voor schut staan. ‘Ik ben er helemaal klaar mee!’ snikte ik. ‘Ik ga naar huis. En dan kom ik over 2 uur wel terug voor het overleg met Wim.’ ‘Oh, maar dan doe je dat toch lekker via Teams? Rustig aan hè?’. Oh, wow, dat kan natuurlijk ook. Via Teams. Dan hoef ik het overleg niet af te zeggen. En kan ik in mijn eigen huis tot rust komen. Zonder luxe bureaustoel of dubbele beeldschermen. Maar ook zonder prikkels. En handdoekjes.

Hanneke Poelmans

Column Arash Kargar: Alleen overleven is niet genoeg!

Oorlog of discriminatie? Wat laat diepere littekens achter? Het is een vraag die mij soms wordt gesteld. Deze vraag is lastig te beantwoorden. Kiezen tussen twee kwaden is onmogelijk. Toch weet ik één ding zeker: in beide gevallen gaat het om veiligheid. En als ik aan dit woord denk, kom ik steeds terug bij dat ene beeld, een moment in de prachtige, maar verwoeste stad Kabul.

Ik sta als zesjarig kind voor ons appartement, kijkend naar de blauwe hemel. Zoekend naar witte duiven, het symbool van vrede. Als kind droomde ik ervan ooit in vrede en veiligheid te leven. Voor mij was dat een leven zonder angst. Angst voor verwoesting, voor de lawaaierige raketten die de hemel van Kabul verscheurden. Angst of ik morgen nog zou leven. En als ik de dag overleefde, vroeg ik me stilletjes af: zie ik morgen mijn ouders, zussen en broer nog? Kan ik morgen even met mijn vrienden voetballen zonder telkens te moeten schuilen voor de bombardementen? De volgende dag was altijd een verrassing: zie ik die witte duiven, hoop en vrede, of toch die vliegtuigen die voor verwoesting en ellende zorgen?

Jaren later, op mijn zestiende, vluchtte ik naar Nederland. Eindelijk kwam mijn droom uit. Ik belandde in een land waar vrede en veiligheid gegarandeerd waren. Hier voelde ik voor het eerst hoe het is om niet voortdurend op mijn hoede te zijn. Om niet meer angstig te zijn. Het was een fijn gevoel, maar helaas kortdurend. Al snel moest ik een nieuw gevecht aangaan: discriminatie. De eerste confrontatie kwam op 11 september 2001. Ik herinner me die dag nog alsof het gisteren was.

Ik sta op het veld, klaar voor de voetbaltraining. In de verte zie ik Ronald, een teamgenoot, schreeuwend, scheldend en dreigend op mij afkomen. Voordat ik iets kan doen, staat hij op een paar centimeter van mij af. Hij kijkt indringend en schreeuwt: “Klootzakken, kijk wat jullie gedaan hebben,” verwijzend naar de verschrikkelijke aanslagen op de Twin Towers. Ik schrik en verstijf. Het enige wat ik denk is: Nee! Niet weer. Niet hier. Niet nu. Niet weer die angst, die onveiligheid. De dreiging was terug. Vaak genoeg, in een andere vorm. Heel persoonlijk en voelbaar. Hier was ik niet klaar voor.

Ik realiseerde me snel dat het overleven van een oorlog niet genoeg is om je echt veilig te voelen. Nu stonden mijn afkomst, huidskleur en overtuigingen onder druk. Het voelde onrechtvaardig. Dit gevecht was anders: soms subtiel, onzichtbaar en soms hard, maar altijd pijnlijk. In Afghanistan kwamen de dreigingen met oorverdovend geweld uit de lucht, in de vorm van raketten. In Nederland waren het stilzwijgende blikken, fluisterende woorden, openlijke beschuldigingen. Gek genoeg voelde de angst vertrouwd, alleen de ‘vijand’ was nu anders.

De worsteling met discriminatie was heftig, precies zoals met de oorlog. Alleen raakte dit nu niet mijn lichaam, maar mijn identiteit. Die mocht er niet zijn. Het was voor velen onbekend en anders. Na veel vallen en opstaan leerde ik steeds beter omgaan met verschillende vormen van discriminatie: hoe deze te herkennen en vooral hoe weerbaar te worden. Want het probleem lag niet bij mij. Niet bij mijn denkbeelden of uiterlijk. Het probleem was en is veel breder. Het wordt op allerlei manieren gevoed. En uiteindelijk ligt het bij degene die discrimineert, bewust of onbewust en handelt uit angst en onwetendheid.

Discriminatie en onveiligheid raken mij nog steeds. Maar gelukkig- en helaas- weet ik nu hoe ik moet reageren. Tegenwoordig kies ik er bewust voor om mij, in welke situatie dan ook, veilig te voelen. Dat kost energie, en vergt moed en lef. Want het is niet eenvoudig om nieuwsgierig te blijven terwijl iemand je kleineert of buitensluit. Toch is juist dát de manier om een dialoog aan te gaan en te begrijpen wat er achter het gedrag schuilt. Soms vraag ik mij af: hoe anders was het geweest als ik, toen Ronald mij discrimineerde, niet verstijfde maar de moed had om te vragen:  Hoe komt het dat je zo reageert? Wat wil je hiermee bereiken? 

Soms kijk ik nog steeds omhoog, zoekend naar witte duiven. In een wereld vol oorlogen blijft mijn droom hetzelfde: vrede en veiligheid. Niet zozeer voor mezelf, maar voor alle kinderen die met angst moeten leven. Net als vrede, die we enorm koesteren is (psychologische) veiligheid niet vanzelfsprekend. Daar moeten we altijd voor blijven vechten!

Arash Kargar